Matthijs
0

Tim&Paul draaien doorrrrrrr

  Tim&Paul togen afgelopen zondagochtend naar het Allard Pierson Museum om daar de langverwachte De Wereld Draait Door pop-up tentoontelling te bekijken. We wilden de tentoonstelling op alle punten slecht vinden. In hoeverre slaagt de tentoonstelling erin om ons van ons cynisme te redden?

De vraag is natuurlijk in hoeverre de tentoonstelling een verjaardagskado voor het tienjarig jubileum van het televisieprogramma is en in welke mate wordt gepoogd om in de tien zalen van het Allard Pierson Museum een nieuwe visie op kunst te presenteren. Tim&Paul waren sinds Overzicht I: Oudheid, inmiddels zo’n jaar of 7 geleden, niet meer in het Allard Pierson geweest. Tijd om de verloren schade in te halen.

Het DWDD musem en Tim&Paul hebben dezelfde roots: het begon allemaal met de tentoonstelling Soulmade in het Tropenmuseum, waar Jasper Krabbé zonder enige vorm van duiding depotschatten bij elkaar had gehangen. Nu heeft hij, samen mmatthijset een keur aan andere De Wereld Draait Door coryfeeën een depot toegewezen gekregen kreeg om leeg te roven en op deze manier vergeten kunst te kunnen laten zien. We zagen promofilmpjes waarin Jasper Krabbé vijf minuten ‘Gaaf!’ aan het roepen was tegen de depotmedewerkers, of in diepe gedachte verzonken schrijvers die reflecteerden over hun eigen rol in de kunstwereld. Dit moet goed zijn!

Wat als eerste opvalt is het grote verschil in pretentie. Marc Marie Huijbregts laat portretten zien gecombineerd met twee geurtjes. De mensen kijken je aan en zeggen niets. Net zoals de ruimte zelf. Nico Dijkshoorn koos volstrekt willekeurig objecten en schreef een begeleidend tekstje. Pieter van Vollenhoven koos samen met zijn vogelaarkompaan Nico de Haan gezellige schilderijen met vogels.

Joost Zwagerman liet zich inspireren door twee onbekendematthijs5 schilderijtjes en koos daar werken bij van gelijke stemming. Én hij vond een vroege Mondriaan, een realistisch schilderij van een dode haas. Niet uniek, en kunsthistorisch gezien niet interessant. Mondriaan had zijn bekende kunstvisie nog niet ontwikkeld en dit schilderij is meer een studie. Het maakte hem niet uniek en precies daarom is het jaren in het depot blijven hangen. Wij zouden ons ook omdraaien in het graf als over honderd jaar ons Academisch Schrijven I – paper werd gepubliceerd.

Verreweg het interessantste was de zaal van Cécile Narinx waar ze kleding van een vergeten modecollectief liet zien aan de hand van de collectie van het Centraal Museum in Utrecht. Tim&Paul matchen niet eens hun sokken op hun pochet, dus van bias was geen sprake. Het is een zaal met een duidelijke lijn. Zo koos ze ervoor Nederlandse mode in de schijnwerpers te zetten en daarmee de kracht van de Nederlandse mode te laten zien. Misschien helpt het ook mee dat ze als een van de weinigen gastconservatoren dichtbij haar eigen leest gebleven is.

matthijs2Jasper Krabbé gooide het over een andere boeg in zijn zaal. Hij liet schilderijen zien die hem als kunstenaar vormden. Kennelijk werkte hij tijdens zijn studie in het Stedelijk Museum aangezien de sleutelstukken in zijn vorming als kunstenaar in het depot hingen. Zijn doel wordt volstrekt ongeloofwaardig als een eigen schilderij pontificaal in zijn zaal blijkt te hangen. Hij bereikt er uiteindelijk mee dat hij zijn eigen werk vergelijkt met de nét-niet-schilderijen van het Stedelijk. Leek ons niet heel verstandig.

De zaal van Herman Pleij viel ons tegen. Wij hadden duiding en uitleg verwacht, maar helaas liet hij eigenlijk alleen maar zien dat er in Nederland heel veel religieuze beelden gemaakt werden. Het blijft gissen waarom hij juist deze uitkoos. Vond hij ze mooi? Herkende hij zijn moeder erin? Joost mag het weten.

Tim&Paul verlieten het Allard Pierson druk discussierend over de zaal van Halina matthijs4Reijn. Verschillende thema’s kwamen in haar muurtekst naar voren: liegen/waarheid, leven/dood en daarnaast hing het fenomeen van toeschrijvingen in de kunst als een deken over zaal. Ze koost drie vanitasstillevens, vandaar de link met leven/dood, waarvan er een toegeschreven is aan Jan Lievens. Aan de andere muur hingen drie schilderijen die van Vincent van Gogh zouden kunnen zijn. Een, een molen in Parijs, was erkend door het Van Gogh museum als een Vincent van Gogh. De toegeschreven schilderijen hingen achter dik glas. Het leek een verkapte kritiek op waardevorming in de kunstwereld. Wat maakt een object waardevol en wat te doen met al die toe geschreven kunstwerken. Zijn die plotsklaps waardeloos?

Treffend was de opmerking van Wim T. Schippers tijdens de feestelijke uitzending van 29 januari, waar de opening van het museum centraal stond. Schippers kreeg de indruk kreeg dat het vooral om curiositeiten ging. De sfeer was lacherig en de opmerking werd niet serieus genomen. Maar schippers heeft gelijk: de tentoonstelling heeft absoluut geen lijn, springt van de hak op de tak en is verwarrend. Schippers heeft gelijk wanneer hij zegt dat bijvoorbeeld een van de vogel schilderijen volstrekt infantiel is. Infantiliteit an sich is niet erg, maar pretendeer niet dat het meer dan dat is.

matthijs6Het concept – waarbij verschillende musea hun collectie kunnen tonen onder de naam DWDD is prima. Slim was het van het Allard Pierson. Net zoals het slim was van de verschillende musea om hun depots open te stellen. Het levert naamsbekendheid op én het was de kans om de mindere stukken die de niet in het concept van de vaste opstelling pasten toch te laten zien aan een breed publiek. Het is dan ook zeer teleurstellend dat deze mogelijkheid niet optimaal werd gebruikt door de gastconservatoren, het is een vak, en meer dan alleen schilderijtjes rechthangen.

Het publiek komt daarentegen in grote getale. Tenminste, dat leek zo toen Tim&Paul zich op zondagochtend door de dagjesmensen probeerden te wurmen. Uitstekelbaars.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *